سردبير يك نشريه روسي كه به طور تخصصي درباره ايران مطالعه مي كند، در تازه ترين تحليل خود تاكيد كرد رسانه هاي غربي مواضع ايران را به طور منظم و سيستماتيك سانسور مي كنند تا بتوانند تصوير دلخواه خود از ايران را آسان تر به مخاطبان غربي القا كنند.
دميتري ريوريكف، مجله روسي ايران معاصر طي تحليل در تازه ترين شماره اين مجله نوشت: »در سفر به ايران، انسان تمامي سناريوها و گزينه هايي را كه كارشناسان و مراكز فكر امريكا، اروپا و اسرائيل بسته به طرز فكر خود درمورد حمله برق آساي موشكي وهوايي يا حمله گسترده زميني به آن مطرح مي كنند به فراموشي مي سپارد. تحريم هاي سازمان ملل و مجازات هاي يك جانبه برخي كشورها كه معمولا خبر ازجنگ مي دهند براقتصاد ايران تاثير گذاشته، درشهرستان ها حملات تروريستي رخ مي دهد و درخيابان هاي تهران دانشمندان هسته اي را مي كشند ولي دراين كشور انسان احساس نمي كند كه دريك دژ محاصره شده قرار دارد چون مردم، كاسب ها و مسولان به زندگي عادي خود ادامه مي دهند و به نظر مي رسد كه كسي به احتمال حمله فكرنمي كند. نحوه زندگي و روحيات مردم ايران به گونه اي است كه تصور يك ديگ درحال جوشيدن درذهن ايجاد نمي شود».
وي كه اخيرا از سفر به ايران بازگشته در ادامه به ناآرامي هاي پس از انتخابات اشاره كرده و مي نويسد: »مقامات توانستند معترضان را ارام كنند و خيلي سريع مردم دوباره از ثبات و نظم حمايت كردند و درنتيجه جنگ داخلي رخ نداد. صرف نظر ازهرچه كه در مورد برخورد خشونت آميز دولت با مخالفان گفته مي شود، ماهيت امر مشخص است يعني تعداد افراد آماده جنگ با دولت كم است».
ريوريكف ادامه مي دهد: «بيشترمردم تغيير نظم فعلي را لازم نمي دانند ودرنتيجه مقامات توانسته اند ثبات سياسي را حفظ كنند. خلاصه اين كه سيستم كنترل و توازن مكانيزم دولتي ايران امكان انعكاس روحيات گروه هاي مختلف مردم، جلو گيري ازتقابل منافع و توسعه كشور را درچارچوب اسلام، قوانين و عمل فراهم كرده است».
اين تحليلگر روس تاكيد مي كند: «طي سفر به ايران نه جو خفقان و ترس احساس مي شود و نه تاثير شديد اسلام. انچه كه مشاهده مي شود زندگي فعال و پرتكاپوي مردم ايران است كه البته براساس اصول هايي متفاوت از قواعد رايج در كشورهاي ديگر بنا شده و به جاي دخالت، مستحق احترام است».
وي همچنين به نوع خبر رساني رسانه هاي غربي درباره مسئله هسته اي ايران اشاره مي كند و مي نويسد: «مطالب گسترده اي كه رسانه هاي جهان در مورد اين برنامه منتشر مي كنند منبع خوبي براي تفكر به شمار نمي رود. يكسان بودن همه اين مطالب كاملا مشهود است. موضع ايران در اين زمينه چنان تحريف و مسكوت گذاشته مي شود، مورد بي اعتنايي قرار مي گيرد و به اطلاع سياستمداران و افكارعمومي جهان نمي رسد كه مي توان از تحريم هماهنگ شده اطلاعات واقعي درمورد موضوع هسته اي اين كشور براي مدت طولاني سخن گفت. ولي اگركسي به اطلاعات موثق و واقعي دسترسي داشته باشد متوجه مي شود واقعيت با تبليغات چه تفاوت آشكاري دارد».