حجت الاسلام رحیمیان تولیت مسجد مقدس جمکران گوشه هایی از نامه نگاریهای حضرت امام را بیان کرد و گفت: در ارتباط با پیام‌ها و اعلامیه‌های حضرت امام، گفت: این پیام‌ها و اعلامیه‌ها بدون استثنا به خط خود ِ حضرت امام بود، البته بعضاً بازنویسی این پیام‌ها یا با خط بنده بود یا به خط آقای رسولی. هیچ نامه و پیامی وجود ندارد که کسی جرات کرده باشد به نام امام نوشته یا حتی جرات کرده باشد یک کلمه کم و زیاد کند. مثلاً اصل نامه امام به گورباچف با دست خط حضرت امام است، اما چون اکثراً ایشان پیام‌های طولانی را به صورت پیوسته و تدریجی روی کاغذهای مختلف می‌نوشتند، این نامه‌ها برای انتشار نهایی بازنویسی می‌شد. وی در برنامه شناسنامه ادامه داد: نامه‌ای که امام خطاب به وزیرکشور وقت در ارتباط با نهضت آزادی نوشتند که این‌ها نباید در هیچ سمتی به کار گرفته شوند یکی از نمونه‌های جالب از نامه‌های امام است. بعد از رحلت امام این‌ها می‌خواستند در این نامه تشکیک ایجاد کنند که مرحوم حاج احمد آقا شکایت کردند و بعد از بررسی کارشناسان خط ابراهیم یزدی محکوم شد.حجت‌الاسلام رحیمیان در مورد نامه حضرت امام در مورد آیت‌الله منتظری، گفت: شبهه‌ای در این مورد وجود ندارد. کسانی که در این مورد تشکیک می‌کنند خوب می‌دانند که چه کسانی به خدمت حضرت امام رسیدند و التماس کردند که امام این نامه را در آن مقطع منتشر نکنند. وی افزود: امام آن زمان فرمود پشیمان خواهید شد. امام آن موقع می‌خواست مسئله را از ریشه بزند و موضوع را تمام کند، البته امام تمام تلاش خود را به کار بست که کار به اینجا نرسد. ما هم تا آنجایی که می‌توانستیم در این جهت تلاش کردیم. بنده به اصفهان رفتم و با آقای طاهری صحبت کردم و به همراه یکی دیگر از دوستان و آقای کروبی به قم رفتیم تا آخرین تلاش خود را انجام دهیم و با آقای منتظری صحبت کنیم. در آن جلسه قرار بود چهار نفری با هم صحبت کنیم تا از پس آقای منتظر بربیاییم، اما مرحوم آقای طاهری نگذاشت و خودش به تنهایی با آقای منتظری درگیر شد و بیش از یک ساعت سر یکدیگر فریاد می‌زدند. در نهایت هم هیچ نتیجه‌ای از این جلسه گرفته نشد.وی ادامه داد: همین آقایانی که در آن زمان سرسختی آقای منتظری را در مقابل امام شاهد بودند که منتهی به نامه ششم فروردین امام شد، بعدها دست‌بوس آقای منتظری شدند، در حالی که ادعا می‌کردند ما یاران راستین حضرت امام هستیم.